Tot de bevalling

Rond de 17 weken stond er weer een controle gepland en net als met de 15 weken echo, was de kindercardioloog er weer bij. Intussen met drie of vier artsen waren ze aan het kijken wat er aan de hand was. Ze spraken over een hypoplastisch linker- of rechterhart syndroom. Dat betekent dat de linker- of rechterkant van het hart niet goed ontwikkeld, dus eigenlijk dat er maar 1 kant van het hart juist functioneert. 

Met de controle rond de 19 weken kwam er steeds meer het vermoeden van een hypoplastisch linker hart syndroom en meerdere vertakkingen naar de longen zagen er ook niet goed uit. Er werd ons uitgelegd dat er meerdere operaties mogelijk waren, waarbij ze het niet functionerende hart na de geboorte, naar een functionerend hart proberen te repareren. Echter de overlevingskansen waren zo enorm klein dat wij zelf hier aan twijfelde. We spraken er veel over maar al gauw bleek dat wij deze keuze niet meer hoefde te maken. Bij de 21 weken echo bleek dat het dusdanig complex was, dat opereren niet mogelijk zou zijn. 

Ik was al minder gaan werken en had intussen mijn collega's op de hoogte gebracht van de uitkomst. In overleg met de bedrijfsarts meldde ik mij volledig ziek. Zo konden wij als gezin ons focussen op wat ons te wachten stond. Hier konden wij geen voorstelling van maken, maar we konden wel al veel dingen regelen. We hadden ook veel ziekenhuisafspraken en alles om ons heen ging gewoon door. We wisten dat we opnieuw papa en mama zouden worden en dat onze kinderen een klein broertje of zusje zouden krijgen. Intussen stond de bevalling gepland en stond de rest in het teken van regelen, maar ook van genieten. In de laatste maand wisselden we van ziekenhuis om dicht bij huis te kunnen bevallen en zo meer tijd samen en met de familie door te kunnen brengen van elke kostbare seconde. Nog steeds zo dankbaar hiervoor dat het ziekenhuis hiervoor openstond! 

We hielden elkaar in het hier en nu maar waren intussen ook de uitvaart aan het regelen. Door een eerdere uitvaart van een collega hadden we een ingang voor het regelen van de uitvaart en hadden we gauw (laagdrempelig) contact met een uitvaartondernemer. Ik voelde het ook niet als een enorme stap om hem te benaderen. Een jongen van onze leeftijd en toen wij hem vroegen of hij ons kon helpen en of hij zich niet bezwaard voelde, waren zijn woorden dat hij zich vereerd voelde om dit voor ons te kunnen doen.

Intussen wilde ik wel nog hele graag een babyshower. Dit heb ik bij mijn andere kinderen toch wel gemist, iets met de 'coronatijd'... Eigenlijk wilde ik het maximale kunnen genieten van ons kleine hummeltje in mijn buik terwijl het zo'n enorme rollercoaster was. We zouden immers een kindje krijgen waar ik dan ook zo enorm trots op was. 

Toen het eenmaal oud en nieuw was, het vuurwerk de lucht in ging, was het voor mij echt ineens het moment daar van.. het is bijna zover. Ik dacht alleen maar, laten we het alsjeblieft volhouden tot de geplande datum. Het besef hakte er toen zo keihard in dat vanaf dit moment vooral de spanning leefde.

En dan was het echt bijna zo ver, de kinderen gingen uit logeren, wij maakt ons op voor een slapeloze nacht om de volgende ochtend, 9 januari 2025, ons vroeg in het ziekenhuis te melden. We hadden ook een fotografe geregeld die de bevalling (en de uitvaart zou fotograferen). Een bijzonder moment toen wij aankwamen in het ziekenhuis, op de afdeling, de spanning was voelbaar. In de kamer waar wij zouden verblijven, was de fotografe al aanwezig om het nodige papierwerk te regelen. De bevalling was een geplande keizersnede en de fotografe zou mee de OK in gaan.

We lieten bij ons allebei bloed afnemen voor een erfelijkheidsonderzoek en ik ging nog even (ik denk bijna wel een uur) aan de monitor om het hartje van ons kindje nog is goed op te kunnen nemen. Na het omkleden kwam nog even een moment om onszelf proberen tot rust te brengen. Op aanraden van een verpleegkundige had ik een groot notitieboek meegenomen. Hierin konden de mensen om ons heen, de verpleegkundigen, de fotograaf, familie, iedereen die bij ons betrokken was in het ziekenhuis, iets inschrijven voor ons. Ik begon maar wist niet zo goed wat ik op kon schrijven.. het was een spannende tijd. De verpleegsters kwamen de kamer in om ons naar de OK te brengen.

Eenmaal bij de OK aangekomen, ging ik de OK binnen om voorbereid te kunnen worden, mijn man en de fotografe gingen naar een andere ruimte om om te kleden. Dokter papa zoals de oudste zei, als ze de foto's terugziet. De spanning was intens en voelbaar bij iedereen, maar alles verliep vlot op de OK, oké ik was moeilijk te prikken (zoals altijd en dat had ik op voorhand verteld) dus dat werd heel netjes gedaan door de anesthesist met een echo apparaat. Het infuus zat er zo in, de ruggenprik was al gauw geregeld en de temperatuur was aangenaam waarop ik zelfs nog zei dat ik zat te zweten. Maar ik was niet de enige, de assistent vertelde dat de temperatuur in de ruimte hoger stond om het zo aangenaam te maken bij een keizersnede.

Het was bijna zo ver en mijn man en de fotografe kwamen ook binnen. Ik had nog een paar dipjes waarbij ik mij niet lekker voelde en mijn bloeddruk daalde. Maar dit werd snel opgelost en we konden starten.

En daar kwam het moment..