Welkom bij Berg van Kracht! Ik ben Robin en samen met mijn man en twee kinderen wonen wij in Zeeuws-Vlaanderen, met een Walchers hart waarin mijn zoon Aaron zich ook bevindt.

'Vroeger' was ik altijd sportief en kon het voor mij niet gek genoeg zijn. Brandweer, motorsport, CSI, suppen – alles wat fysiek een uitdaging had, trok me aan. Daarnaast was ik als kind voortdurend bezig met woorden: ik rijmde, schreef gedichten en maakte mijn eigen boekjes.

Maar dat alles veranderde. Na de geboorte en het overlijden van onze zoon Aaron in januari 2025. Ik raakte mezelf volledig kwijt. Fysiek kon ik vrijwel niets meer aan en mentaal was het enorm zwaar. Er bestaat geen groter verlies dan dat van je eigen kind. Het voelt zo tegenstrijdig, zo onnatuurlijk – als moeder hoort dit niet te gebeuren.

Het is een lange weg om weer bij mezelf te komen. De vraag "wie ben ik eigenlijk?" bleef mij bezighouden. Voor mij lag de sleutel in vertragen – echt vertragen – en luisteren naar mijn lichaam. Ik wilde te veel, te snel en alles geven voor mijn man en kinderen, maar dat bleek niet de manier om beter te worden.

Nu kan ik zeggen, ik word sterker, krachtiger en bewuster van het leven. Ik kan mezelf omschrijven als iemand die met beide benen op de grond staat, in het moment leef en geniet van de kleinste dingen, vooral van mijn gezin. Ook ontdek ik steeds meer over mezelf en mijn creatieve kant. Maar ja, als je altijd zo'n 'rouwdouwer' bent geweest, sta je niet stil bij wat er écht toe doet. Tot het leven je dwingt een les te leren en ermee om te gaan.

Ik geniet van wandelen, fietsen, muziek, dansen en ga graag naar het theater. Ook kan ik enorm genieten van een fijne filmavond op de bank. Thuis maken we er een traditie van met een vaste filmavond, compleet met popcorn.

Het verlies van onze Aaron leidde tot een herontdekking van mijn creativiteit, die voor mij als therapie en uitlaatklep diende. Het stelde me in staat bewuster te leven, en dat gevoel wil ik ook graag delen met de mensen om me heen. Het leven is geen race die je moet winnen; de reis zelf is vaak veel mooier dan de eindbestemming. Helaas zien we dat niet altijd.

Die reis kent hoge pieken en diepe dalen. Zelfs als mijn kinderen ruzie maken of hun eigen ruimte nodig hebben, kan ik daar iets moois in zien. Ik mag deze momenten met hen beleven, iets wat ik met Aaron nooit zal kunnen ervaren. En dat besef maakt me dankbaar voor alles wat er nu is.

Voor mij zijn zonnebloemen hèt symbool van onze familie. Mijn oma, mijn moeder, mijn zus... zonder dat we het ooit bewust hebben gekozen, zijn ze een natuurlijk teken van onze verbondenheid. Maar zonnebloemen betekenen meer: ze stralen positiviteit, levenslust, vrolijkheid, loyaliteit en bewondering uit. Elke keer als ik een zonnebloem zie, maakt het mij blij. De warme, stralende kleur brengt een gevoel van vreugde, warmte en verbondenheid met zich mee.

Graag deel ik met jou onze persoonlijke reis rondom de geboorte en het fysieke verlies van Aaron. Ik hoop dat het je kracht en moed zal geven.