In mijn handen

Tijdens de controles in het ziekenhuis had ik al aangegeven dat ik graag zelf wilde zien of ons kindje een jongen of een meisje zou zijn bij de geboorte. Zoals bij de eerdere bevallingen, was dat zo bijzonder om het zelf te kunnen benoemen op dat moment. Toen het zover was, werd ons prachtige kindje geboren, in het vlies, "met de helm op" zoals ze dat noemen. Maar tot mijn verrassing kon ik niet meteen zien of het een jongen of meisje was. Het duurde even en toen hoorde ik mijn man zeggen: "Het is een jongen!" Dat moment... zo bijzonder, zo magisch, zo onvergetelijk. Onze Aaron! Ik hoorde hem even huilen en voelde een golf van opluchting. Maar al snel werd hij naar een soort tafeltje of bedje gebracht voor de eerste controles. Gelukkig kon ik hem de hele tijd zien en volgen. Voor de bevalling hadden we goed doorgesproken hoe alles zou verlopen, maar toen ik hem daar zag liggen, leek hij wat grauw. Een angstige gedachte schoot door mijn hoofd: "Nu niet, je mag me nu niet verlaten." Paniek overviel me en ik riep met alles in me dat ik wilde dat hij terugkwam naar mij. Ondertussen probeerden mijn man en de assistent met mij te praten, maar hun woorden drongen niet tot me door. Alles wat ik wilde, was dat mijn zoon veilig bij mij zou zijn.

Eindelijk was hij daar, onze Aaron! Hij kwam bij mij liggen, op mijn borst, in mijn armen. De rust, de warmte, hij was er! En hij deed het fantastisch goed. Zijn ogen gingen zelfs open en was ontspannen. Achteraf waren de checks oké toen hij werd geboren, ik stond op dat moment zo scherp omdat niemand wist wat er zou gebeuren als hij geboren zou worden. Niemand wist hoe lang onze Aaron zou leven.

Vanaf dat moment, liet ik hem niet meer los. We gingen terug naar de kamer en hadden al gauw zoiets en zo hadden we het besproken, de familie die we bij ons wilden hebben en onze kinderen moesten komen. We waren zo ontzettend gelukkig. Aaron was er, hij leefde! Het geluk was aanwezig en spat er ook echt van af op de foto's. We zeiden ook tegen elkaar, we zijn in het nu, nu gaat het goed en nu genieten we.

De eerste dag en nacht gingen goed, we spraken zelfs even over toch nog naar huis gaan. Maar we wilden allebei niet dat we toch met spoed terug zouden moeten naar het ziekenhuis of dat we een onzeker of slecht moment thuis zouden hebben als Aaron dood zou gaan. Het voelde goed en vertrouwd in het ziekenhuis om daar te blijven en om de goede zorg om ons heen te hebben. We voelden ons zo gesteund. 

Vrijdag 10 januari begon goed, we hadden een goeie nacht gehad en Aaron had alleen maar bij mij gelegen. In de nacht werd Aaron verschoond en dat vond hij niet heel prettig en moest huilen. De verpleegkundige deed hem een schone luier aan en ik dacht alleen maar: "Laat je maar horen Aaron, laat je maar horen. Nu kunnen we van je geluiden genieten." Ik pakte dan ook mijn telefoon om dit moment even te filmen.

Aaron heeft bijna alleen maar bij mij gelegen, eigenlijk alleen niet toen de kinderen kwamen. Dan lag hij even in zijn bedje en op de momenten dat hij bij familie en mijn man in handen was. We leerden hem al gauw kennen en hij had zeker een voorkeurshouding. Precies zoals de 3D echo al liet zien, zo lag hij bij ons.

In de middag, bij het wisselen van de middagdienst bij de verpleegkundigen, viel ons op dat Aaron wat anders begon te ademen. Wat sneller en oppervlakkiger.

Dat was echt bij ons het moment, nu gaat het de andere kant op. In de middag was het ook wat ongemakkelijk, konden we hem comfortabel maken door toch wat melk aan te bieden. Maar al gauw voelde ik dat dit het niet was en toen waren we ook resoluut, hier gaan we hem niet mee 'belasten'. De vrijdagavond was dan ook echt wel even moeilijk toen het moment kwam dat we besloten om met medicatie te starten. Er was een moment waarop ik Aaron vertelde dat het oké was en hij niet langer hoefde te vechten, het was zo moeilijk en als ik daar aan terug denk ook wel één van de moeilijkste momenten die ik heb gehad. Toen we eenmaal op de goeie dosering zaten kalmeerde Aaron en werden wij ook rustiger. 

De nacht gingen we dan ook redelijk goed in. Mijn zus en mijn moeder waren bij ons thuis en bleven daar uiteindelijk slapen, omdat mijn man toch bij ons bleef slapen in het ziekenhuis. We wisten niet hoe de nacht zou gaan. In de nacht werden we allebei plots rond half 4 wakker. Geen idee waarom.. Een half uur later werd Aaron onrustig. De medicatie werd weer aangepast en de rest van de nacht sliepen we weer redelijk met zijn allen. De kinderen waren al redelijk ontregeld vanaf Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw en een broertje, dus we hadden besloten dat mijn man de kinderen 's ochtends thuis zelf uit bed zou halen en dat hij thuis zou zijn voordat ze wakker werden. We hadden de oudste toegezegd dat ze naar zwemles mocht. Dus hup, nog even naar zwemles met de oudste zaterdagochtend.

Mijn man was onderweg naar zwemles toen de oudste plots zei dat ze nog naar mij en Aaron toe wilde gaan. Mijn man vertelde dat dit na de zwemles wel kon. Ze twijfelde en wilde toch niet, maar mijn man zei dat ze dat nog wel zouden gaan doen. De zwemles ging fantastisch goed en haar eerste kurkje (na twee maanden zwemles) mocht er al af!