Niets heeft je ooit kunnen voorbereiden op het intense en onvoorstelbare verlies van je kind. Niets komt zelfs ook maar in de buurt van iets waarmee je kunt vergelijken wat je nu voelt. Geen woorden zijn toereikend genoeg om anderen volledig te laten begrijpen hoe dat is. Hoe kun je verder, hoe zet je überhaupt nog één stap vooruit? Hoe kun je nog aan morgen te denken?

Nu ik terugkijk op hoe de weken na het overlijden van Aaron zijn verlopen, besef ik dat ik alleen maar werd geleefd. Mensen om mij heen gingen door met hun eigen leven en hoewel ik daar iets van wilde bijhouden, protesteerde mijn lijf. Ik had geen andere keus dan rustig aan doen en maximaal vertragen in mijn leven.

In tijden van rouw bewandelt ieder zijn eigen pad. Als gezin is het een uitdaging om elkaar niet kwijt te raken in dat proces. Toch gebeurt dat soms. Ik verwerk het verlies op mijn manier, mijn man verwerkt het verlies van onze zoon op zijn eigen manier De kinderen gaan er elk op hun eigen manier mee om, met het gemis van hun kleine broertje. Soms lopen de emoties hoog op, niet alleen thuis maar ook op school, vooral bij onze oudste. Open communicatie is erg belangrijk, maar niet altijd makkelijk. Praten en luisteren zijn zo belangrijk. Je kunt niet altijd de pijn of het verdriet van de ander wegnemen, maar er simpelweg zijn en een luisterend oor bieden, heeft een enorme waarde. Iedereen wil zich gehoord en begrepen voelen en dat kan een wereld van verschil maken.

Dat was niet makkelijk, om er aan toe te geven dat het niet ging. Hier gaan weken over heen en dan besef je ook, wat is tijd? Wat is lang of wat is kort? Niemand die jou dit kan vertellen. Dit ervaar je zelf. Ik wilde in het begin veel te snel en dit werkte averechts. Herkennen, erkennen, er aan toe geven en een weg erin vinden. Jij voelt zelf waar jij behoefte aan hebt. En weet je, als het vandaag niet lukte, dan was er morgen weer een kans. Een nieuwe dag om het opnieuw te proberen. Mijn gezin, mijn man, onze kinderen en ikzelf, wij staan op nummer één (zoals in ieder gezin dit hoort te zijn). Wat zij nodig hadden en wat ik nodig had, daar ging mijn energie van de dag naar toe. Had ik daarna nog energie over, dan voelde dat als een bonus. Was mijn energie op, dan was dat jammer voor anderen, want dan was er gewoon niets meer te geven. Het is bewustwording en een mindset.

Wanneer je kind sterft, sterft een deel van jou.

Je hebt een leven ervoor, nu begint het leven erna.